Jak rozmawiać z dzieckiem, kiedy bliski choruje na raka?

baby-teddy-bear-cute-39369Decyzja o podzieleniu się z dzieckiem informacją o chorobie rodzica, rodzeństwa, czy krewnego jest jednym z najczęstszych dylematów opiekunów. Chęć nieoszukiwania dziecka, a jednocześnie pragnienie ochrony go przed wszystkim co złe, stawia rodzica przed wyborem, który często podejmować musi kilkakrotnie w trakcie leczenia. Większość argumentów opiera się na wyobrażeniach, co niedobrego może wydarzyć się z dzieckiem lub rodzicem po przeprowadzeniu takiej rozmowy.

Czytaj dalej

Reklamy

Nieborakowe onko-wspomagacze!

Z racji tego, że jest to pierwszy artykuł w nowym roku kalendarzowym przygotowaliśmy dla Was podsumowanie omawianych wcześniej psychologicznych czynników sprzyjających leczeniu i profilaktyce zdrowotnej. Jest to zbiór zasad i wskazówek użyteczny zarówno dla pacjentów, osób będących w grupie ryzyka czy bliskich zapewniających wsparcie chorującym.

Nasze kompendium oparte na zasadach terapii Simontonowskiej, filozofii Kaizen, treningu uważności i innych teoriach psychologicznych. Prawdopodobnie, jeśli czytacie Nasze artykuły na bieżąco większość elementów będzie jedynie przypomnieniem, warto jednak regularnie przywoływać te zasady kierując się dbałością o własne samopoczucie i  jakość życia.

onkowspomagacze.jpg

Czytaj dalej

Szczęśliwi Duńczycy. Jak sztuka hygge może pomóc w radzeniu sobie z chorobą?

hygge3

Od lat Dania znajduje się w czołówce rankingów najszczęśliwszych państw świata. Oczywiste ułatwienia życia, związane z modelem państwa opiekuńczego, stanowią przeciwwagę dla niesprzyjających warunków atmosferycznych i wysokich podatków. Sondaże i badania pokazują jednak, że wysoki status materialny duńskiego społeczeństwa i bezpieczeństwo państwa nie są wystarczającym wytłumaczeniem dla deklarowanego przez Duńczyków poziomu odczuwanego szczęścia.

Czytaj dalej

Czy w trakcie choroby warto planować przyszłość? Czyli kilka słów o tworzeniu osobistego planu własnego zdrowienia.

„Ja już nic nie planuję, nie wiadomo, jak będzie” – takie przekonanie jest dość powszechne wśród pacjentów i ich rodzin. Uzyskanie diagnozy onkologicznej wiąże się z koniecznością wprowadzenia wielu zmian w organizacji codziennego życia, które dodatkowo ulegają ciągłym korektom ze względu na dynamikę leczenia. W związku z tym chorzy przeważnie z niechęcią podchodzą do organizacji czasu, tłumacząc to niepewnością o przyszłość, słabą kondycją fizyczną czy przysłowiowym „zapeszaniem”.

organizer-designyourlife-4
designyourlife.pl

Czytaj dalej

Czy muszę mieć depresję, by skorzystać z pomocy psychoonkologa? W czym mógłby mi pomóc? Fakty i mity!

raczek2.pngKręci się gdzieś w fartuchu, czasem bywa na wizytach na oddziale, wiesza plakaty dotyczące warsztatów. Psycholog i psychoonkolog w jednej osobie. Co on właściwie tu robi? No tak! Zapewne przychodzi do tych, którzy mają depresję albo umierają. Mnie nie jest potrzebny.

W dobie programów telewizyjnych, w których psycholog radzi jak wychowywać dzieci albo posiada moc dobierania idealnych par naturalnym jest, że istnieje wiele mitów dotyczących roli tego fachu. W mojej codziennej pracy wielokrotnie spotykałam się z błędnymi przekonaniami odnoszącymi się moich obowiązków. Najczęstsze przyczyny rezygnacji z konsultacji z psychologiem skupiają się wokół przekonań:

  • „Ja nie jestem psychicznie chory”
  • „Nie, nie miałam styczności z psychologiem, ale nie lubię ich”
  • „Ja to wszystko już wiem, co Pani chce powiedzieć, ja czytam gazety”
  • „Ja mam rodzinę, proszę iść do kogoś, kto potrzebuje pomocy”

Ze względu na powszechność psychologii w mediach okazuje się, że większość z ludzi posiada ugruntowane wyobrażenie na temat tego, co czeka go w trakcie spotkania z psychologiem. Efektem takiego stanowiska są opór lub rezygnacja, wynikające bezpośrednio z niewiedzy pacjenta. Dopiero w praktyce okazuje się, że oczekiwania mijają się z prawdą, zarówno w tej pejoratywnej jak i nader optymistycznej wersji o zdolności psychologa do rozwiązywania problemów za pacjenta.

Czytaj dalej

Jak wspierać osobę chorą na raka? – odpowiedzi na najczęstsze pytania bliskich

Rola opiekuna pacjenta onkologicznego bywa jednym z trudniejszych wyzwań życiowych. Strach o osobę bliską, współczucie wobec jej bólu i dolegliwości, bezsilność, niemoc, złość to wierzchołek góry lodowej uczuć doświadczanych przez rodziny pacjentów onkologicznych.

Czy zrobiłem wszystko, co mogłem? Co mam mówić mężowi? Jak traktować teraz żonę? Czy mówić prawdę?

Właśnie tego rodzaju pytania pozostawione przez odpowiedzi na różnych etapach leczenia – są źródłem negatywnych emocji występujących u osób wspierających. To one powodują także, że mimo dobrych chęci rodziny – pacjent postrzega swoje wsparcie jako nieadekwatne i czuje się niezrozumiany.

Jak temu zaradzić? Warto rozpocząć od poszukiwania wiedzy. Wiele wątpliwości rozwieje szpitalny psycholog lub psychoonkolog w placówce rejonowej.

Kilka wskazówek w pigułce przygotowaliśmy w ramach NieBoRaka.

Czytaj dalej

Esy floresy

esyf loresy

Obecny stan wiedzy medycznej mówi o tym, że przewlekły stres może być jednym   z wielu czynników wpływającym na rozwój chorób nowotworowych w sposób pośredni (np. kiedy pod wpływem stresu sięgamy po alkohol, papierosy, narkotyki lub po niezdrowe przekąski ) oraz bezpośredni powodując zaburzenia równowagi nerwowej, hormonalnej oraz z działając immunosupresyjne czyli obniżając zdolności odpornościowe organizmu przez co organizm nie potrafi likwidować komórek nowotworowych.

Choroba nowotworowa jest szczególnym rodzajem sytuacji stresowej ponieważ działa dwukierunkowo jako stresor biologiczny, wpływając na czynności organizmu, oraz stresor psychiczny. Czytaj dalej